خاطرات و خطرات

مدتهای مدیدی است که به وبلاگم نرسیده ام چند باری به خودم قول داده بودم که دوباره و با رویکردی نو اینجا را بازسازی کنم اما هر دفعه یک مشکل جدید پیش می امد که نمی توانستم این کار را انجام دهم مثلا اینکه هنوز در رفت و امد بین فیسبوک و پلاس  سرگردان بودم شاید به خاطر اینکه هنوز راهم را نمی شناختم  یاد نقل قول میثم جاویدی روی عکس فیپلیپ سایمور هافمن افتادم که البته از فیلم جرم مسعود کیمیایی است . همین نشناختن راه و بذارید بگم به هرز رفتن دقایق باعث میشد عملا نتیجه خاصی از این گشت و گذار مجازی بدست نیاورم . 

موضوع این نیست که فیس بوک و امثالهم بد هستند بلکه به رغم تفاوت همه اینها با هم در یک چیز مشترک هستند و ان نابلدی و نامانوس بودن آنها برای من است زیاد پیش می اید که بخواهم عکسی را در فیس بوک به اشتراک بگذارم اما بدلیل فیلترینگ و عدم اشنایی کامل بنده ( مایه تاسف است ) به ابزار این نوع محیط ها باعث الکن ماندن مطلب میشود ، خلاصه اینکه سرتان را درد نیاورم از این به بعد تصمیم دارم اینجا بیشتر از سایر محیطهای مجازی باشم یک جورایی با اینجا احساس راحت تری دارم
موضوع بعدی این بود که هر موقع عبارتی یا مطلبی به ذهنم میرسید به دلیل پراکندگی موضوع و یا از دست دادن وقت باعث می شد که تمرکزم از موضوع مورد نظر از بین برود ولی چنانچه در حد چند کلمه هم اگر به مطلب اشاره می کردم باعث میشد که یک پست وبلاگی بوجود آید که این کمترین را هم متاسفانه خودم از خودم دریغ می کردم  . بنابراین از این بعد اینجا بیشتر شاهد پست های تک کلمه ای یا تک جمله ای و یا چیزهایی شبیه این خواهید بود .